Στον κόσμο της ανάπτυξης των παιδιών, υπάρχουν κάποια “ορόσημα” που θεωρούνται δεδομένα. Το πρώτο “μαμά”, η στιγμή που τρώνε κάτι καινούριο χωρίς αντίσταση, το παιχνίδι με άλλα παιδιά, μια αυθόρμητη “καλημέρα”.
Όμως για ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού, τίποτα από αυτά δεν είναι δεδομένο.
Η εξέλιξη έρχεται μέσα από μικρά, αθόρυβα βήματα που κρύβουν μέσα τους τεράστιες προσπάθειες, αγώνα και επιμονή. Πίσω από κάθε τέτοια στιγμή, υπάρχει μια ιστορία συνεχούς στήριξης, ενίσχυσης και αγάπης.
🍴 Η στιγμή που δοκίμασε και τελικά έφαγε κάτι καινούριο – μια γεύση, μια υφή, που πριν ήταν αδιανόητη.
🗣️ Η πρώτη φορά που άρθρωσε μια λέξη, όχι απαραίτητα για να απαντήσει, αλλά για να επικοινωνήσει.
👋 Το “γεια” σε έναν συμμαθητή, αυθόρμητο και γεμάτο θάρρος.
🛍️ Η βόλτα στο σούπερ μάρκετ χωρίς meltdown.
👀 Το βλέμμα που συναντά για λίγο το δικό σου – μια ματιά γεμάτη σύνδεση. 🧩 Η συμμετοχή σε μια δραστηριότητα με άλλα παιδιά, έστω και για μερικά λεπτά.
Αυτές είναι στιγμές που, στα μάτια πολλών, περνούν απαρατήρητες. Όμως για ένα παιδί στο φάσμα – και για όσους βρίσκονται δίπλα του – είναι αληθινά επιτεύγματα. Δεν είναι “μικρές” νίκες. Είναι μεγάλες κατακτήσεις.
Ως εκπαιδευτικοί και γονείς, καλούμαστε να βλέπουμε και να αναγνωρίζουμε αυτές τις στιγμές. Να τιμούμε την πρόοδο εκεί που δεν φωνάζει, αλλά ψιθυρίζει σιγά: “τα κατάφερα”.
Και εκεί, ανάμεσα στις λέξεις, τα βλέμματα και τα φαγητά που κάποτε απορρίπτονταν, χτίζεται σιγά σιγά η αυτονομία, η αυτοπεποίθηση και η σύνδεση με τον κόσμο.
🎈Ας μάθουμε να γιορτάζουμε τις «μικρές» νίκες. Γιατί για κάποια παιδιά, είναι τα πιο μεγάλα βήματα της ζωής τους.
Με εκτίμηση,
Μαρία Στρίκου